Dikke benen in een depressie broek

Nou, inmiddels heb ik slaande ruzie met Lotte Lipoedeem. Wat een allemachtige bitch is dat. Ik kan haar wel schieten.

Ik had toch verteld dat ik Stella Steunkous ontmoet had. Pracht wijf. Echt wat ben ik blij met haar. Maar wat denk je? Die Lotte, die blijft mij maar treiteren. Ze zuigt en ettert maar door. Zo erg dat ik ook van mijn bovenbenen last kreeg.

Maar ik dacht nee, nee, nee! Dit is de grens. Ik heb de onderbenen in de “depressie” sokken, oké, daar kan ik mee dealen, maar hier blijft het bij! Verder dan dit gaan we NIET!

Helaas. Na drie/vier weken ellende moest ik buigen. Dus ik heb met lood in de schoenen Stelle Steunkous gebeld. Nou die kent mij inmiddels en weet als ik bel, dan is er stront aan de knikker. Ik kon diezelfde dag nog op audiëntie komen. En wat denk je? Mijn bovenbenen schreeuwden ook om “depressie”. Ik was er al bang voor. Als je goed naar je lijf luistert en voelt, dan weet je diep van binnen wat er komen gaat.

Die Stella Steunkeus is van doorpakken. En voor ik het wist stond ik in hemd en onderbroek, werd ik opgemeten en voor ik bhoe of bha kon zeggen had ze een “depressie” broek uit haar magazijn getoverd.

Ja je leest het goed, een COMPLETE BROEK!

Ik keek, schoot in de lach en riep: whuaaahahahah en jij denkt dat ik in die “depressie” broek ga passen? Ter info, ik ben een plussize dame en wat Stella blij omhoog hield was in mijn ogen een broekje wat 5x in de kookwas gezeten had. Ik zeg luister, daar past niet eens één been in. Maar wat ik al zei, die Stella weet van wanten.

Als een soort van sergeant deelde zij bevelen uit en ik deed wat mij werd opgedragen. Ze liet zich op haar knieën vallen, trok er een paar anti slip handschoenen bij aan  en riep: ik ga je helpen. Hup stap er in en trek omhoog die broek. En verdomd, werkelijk waar, je gelooft het niet, ik-zat-er-in!

Maar ik was er nog niet, nu moest die broek nog dicht. De broek had links en rechts op de buik een hele rij sexy haakjes en oogjes, die moesten eerst dicht gehaakt. En daarna sluiten twee  lange ritsen het geheel. Er was een aardig “gat” te dichten dus ik hield letterlijk en figuurlijk mijn adem in…ik dacht die gaat never nooit lukken. Alles knapt straks kapot. Maar ook daar maakte Stella korte metten mee. Hatseflats we trokken samen de uiteinden naar elkaar toe, zij reeg al die haakjes in de oogjes en vol trots roetsjte ze de rits dicht.

Ik had het zweet op de kop maar jeeeeetje wat zat dat lekker!!! Meteen voel je dat “depressie” echt wat doet bij lipoedeem. Maar meteen sloeg ook de paniek toe…hoe kreeg ik dit gevaarte zelf aan en uit?

“Ooooh meid, dat went snel” zie Stella. “Je moet er alleen wel op letten dat je op tijd gaat toiletten”

Oké ook dat nog. Nu moest ik ook nog helderziend worden. Want hoe lang van te voren moet ik mij melden op de plasserette voordat ik alles onder spetter?

Met een bak huiswerk en een “depressie” broek aan de reet ging ik naar huis.

Wordt vervolgt…

 

Deze maand is het Lipoedeem Awareness Maand.

Ik ben zelf nog echt zoekende wat voor mij werkt en wat niet. Het is nog steeds een onbekende aandoening en een aandoening die qua pijn en klachten per vrouw verschilt. Deze maand deel ik mijn belevenissen en ervaringen door middel van een aantal blogs. Voor diegene die denkt, nou je doet er nogal lollig over, de blogs zijn geschreven met een hele dikke vette knipoog want ondanks deze nare aandoening moet je de humor en positiviteit er wel inhouden.

Heb jij ook klipoedeem en woon je in de buurt van Vollenhove? Laat het mij weten. Misschien kunnen we een keer een bakkie doen.

Liefs Nathalie